dinsdag 11 maart 2014

Jacob Jan Voerman

Jacob Jan Voerman.
Al enige tijd volg ik hem via social media. Een mooie blog, een website met informatie over zijn theater, twitterberichten. Langzaam leer ik hem kennen. Iemand die zijn hart volgt en zijn dromen durft na te jagen. Inspirerend.
Leuk, dat online geklets maar ik vond het tijd voor een reallife ontmoeting. Stoute schoenen aangetrokken en een mailtje gestuurd. Iets in de trant van:

‘Hoi, ik ben Danique. Ik volg je al een tijdje en vind je cool! Eens koffiedrinken om persoonlijk kennis te maken? Oja, ik heb misschien ook wel een leuk ideetje voor een nieuw theaterstuk. Ook al kan ik niet toneelspelen en heb ik geen idee hoe theater werkt.
Maar toch. Laat maar weten of je koffie wil drinken. Ciao!

Verrassend snel kreeg ik een reactie terug. Iets in de trant van:

‘Goed plan, wanneer kan je?’


Bovenstaande was de aanleiding om vanochtend een roadtrip naar voorbij Nijmegen te maken. Toch best spannend. Hoe is iemand in het echt? Zal er wel een klik zijn of vallen en pijnlijke stiltes? En is het niet raar om met iemand koffie te gaan drinken die je alleen via het wereldwijde web kent?
Diepe adem in en gaan. Tingdong.
Een warm welkom, een goede bak koffie en de zon die langzaam doorbrak. Wat een koffieuurtje zou worden werd uiteindelijk bijna 3 uur bomen over van alles en nog wat. Van wonen, opleiding, gezin naar de moeilijke keuzes des levens, vadercomplex én theaterplannen.
Zo op m’n gemak deel ik mijn levensdilemma’s van dit moment. Jacob Jan zegt nadrukkelijk geen advies te geven. Hij stelt vragen en zo kom ik zelf op antwoorden. Ik krijg een hoop nadenkers en inzichten én een goede boekentip. Kwartjes vallen. Niet vaak gebeurt het me dat iemand écht luistert, zonder meteen met goedbedoelde adviezen te komen of het gesprek meteen naar eigen ervaringen te trekken. Iets wat overigens een van mijn werkpunten is.
Het enige wat in de buurt van advies komt is ‘Als ik mijzelf een advies zou mogen geven dan….’.
Jacob Jan, als je dit leest: je zou een hele goede coach zijn! Mocht je het theaterleven ooit zat zijn voorzie ik een succesvolle carrière switch naar personal coach! 

Mooi. ‘Als ik terugkijk had ik veel meer deuren in moeten trappen. Elke keer als ik er bijna was besloot ik te stoppen. En achteraf maakt het niks uit. Alle deuren zouden me naar dezelfde lessen leiden, alleen in een andere vorm. Dus welke keus ik ook had gemaakt, het zou goed geweest zijn. ‘

Ook veel gelachen. Herkenning in de verhalen die Jacob Jan vertelt. Grappig dat we veel dingen gemeen hebben. En hier en daar dezelfde lessen leren. Bottom line is dat we van het leven willen genieten en doen wat ons happy maakt. En druk bezig zijn om stappen te zetten.
Dat schept een band.
Gaaf als mensen offline net zo tof zijn als online. En bijzonder dat ik de meeste vriendschappen en fijne gesprekken heb met mensen die niet in mijn leeftijdscategorie zijn maar in een hele andere levensfase.( Wellicht dat mijn oud stagebegeleider toch gelijk heeft met mijn bijnaam ‘oud gebouw’.)
We ronden af met de afspraak dat we gaan bloggen. Over vader en dochterdingen. Leuk!


'There are no strangers. Only friends you haven't met yet' 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten